هنوز مسحور توئم

هیچ گاه نور شرم انگیز خورشید

این چنین مرا مجذوبت نکرده بود

پلک های بسته ات

برق زیبای گونه هایت

زیباترین منی

موج هیاهویی است ، اطرافم

هنوز هم مسحور توئم

این مدت اثیری بر من کافی نبود

جریانی است بر عبث

موج مرده ی زندگی ام

در میان تهی این زمین سرد

هنوز زیباترین منی

( آوای بدرود یه نگاه ، از یه زاویه ی جدید در مقابل پست نگاه آخر دوست خوبم در وبلاگ خواب رنگ پریده )

آن حادثه ...

آن گمراهی ...

من شکستم .

تنها از این دیار سفر کردم .

و دستانم خسته از نواختن

این آهنگ بی روح

بگذار بر تنهایی هایم چیره شوم

دنیا ...

بیش از این آزارم مده

سرنوشتم را باور ندارم

این همان غریبی است

که غرق در راه است

                        ( والت دیسنی )

از یاد برده ام روز های ساکن جمعه را

از یاد برده ام نم نم باران را

از یاد برده ام سوز پاییز را

از یاد برده ام هوای مه گرفته را

از یاد برده ام کودک فال فروش را

از یاد برده ام فضای شاد خانه را

و در نهایت از یاد برده ام یادت را

بیش از این زجرم مده

بگذار اول به یاد آورم لذت نون و پنیر را ...

من به دنبال تو .....

تو به دنبال زندگی ات !!!!

(بخشی از اظهار وجود یک مجنون )

در صورتی که در خیال باطل پرسه ی جنون آمیز داشتم .

زندگی برایم خواب رنگی ندیده بود . این من بودم که زندگی را رنگی میدیدم .

مثل داستان پسرک چشم آبی ... این بار این منم ، دختر چشم رنگی که دنیا را رنگی میبیند .

از پشت قاب کوچک روزگار می توان پی برد . زندگی رنگی نیست . آسمان آبی نیست .

خون قرمز نیست . مردم یک رنگ نیستند و من در خیال باطل بودم .

دنیا بی رنگ است . مردم رنگارنگ . آسمان کم رنگ و خون ............

شاید هنوز قرمز مانده باشد !!!

هنوز تصویر روشنی از بودن و نبودن نداشتم . توی تمام اون سال ها بابا رحیم بود حالا ...

حالا با نبودش با جای خالی اش شده پدربزرگ با یه سایه ی مبهم از گذشته .

پدر بزرگم سیگاری بود ومن چقدر بوی سیگار و پیپش رو دوست داشتم .

یه روز بهش گفتم بابام میگه اونایی که سیگاری اند زود میمیرن بابا بزرگ من دوست ندارم تو بمیری .

بهم گفت خانم کوچولوی زاغ من بابایی اگه سیگار نکشه زود میمیره .

وقتی رفت . منظورم همون وقتی که دیگه نبود همه گریه میکردن همه ناله میکردن دختراش

بابا .... بابا ... از دهانشون نمی اوفتاد . منم گریه میکردم نه از ترس گریه های اونا نه از فکر نبودش .

از این که روی تاقچه ی بالای سرم یه بسته سیگار نو بود میدونستم که بابا رحیم تا یه بسته تموم

نشه یکی دیگه نمیخره میدونستم که سیگار کشیدنش قانون خودش رو داره .

و در آخر میترسیدم بدون سیگارش بمیره ....

چه دورانی داشتیم با اندیشه های ناب کودکی مون ...

خواب زده شدیم

به دنبال آرامشیم

و خسته از بی خوابی

چه کنیم با این همه خواب ؟؟

انگشتانم کلاسیک نواختند

سمفونی تنهایی ام را

گرچه این بار تنها تر از هر بار دیگر

مینوازم ...

تا به یاد آوری من هم بوده ام .