نگرانتم نکنه دچار مصیبت من بشی

نکنه طغیان کنی

نکنه دوام نیاری

اون وقت من تو این ویرانه

تنها ...

نذار ... نذار ...

بذار باورهام باتو سپری بشه

بذار حس کنم زندگی بازم میشه  

بعد برو ...

برو تا باز اون ساحل قدیمی

بین من و تو یه دریچه باشه

منتظر میمونم

تا با هم ... سوار بر موج

آشیانه بسازیم

شاید آرام گیریم ...

ولی امید میبندیم  ...

دوباره طلوع میکند آنچه انتظار داریم .

وقتی تنها تر شدیم

به دلتنگی تو امید میبندیم

شاید وقتی دلتنگ  شدی

یاد آوری لحظه های بودنت را ...

 (به یاد دوست عزیزی که امیدوارم به خاطر طرفدارانش هم که شده برگرده )

دیدی ؟؟؟؟

میترسید از رفتن

میترسید از ماندن

سر مست بودم از آنچه زندگی می نامیدند

اما حالا این زندگی خواب هایم را دزدید .

با یادگارانش چه بی مروت است این زمین

تنها ماندیم

به خود نرسیدیم

مظلوم واقع شدیم

تا درس عبرت دیگران باشیم

به راستی راست میگفتی عادتی است قدیمی

حالا همه چیز شده عادت

میدانی ...

از تو میگویم

که با آن غم دوست داشتنی

زیبا مینویسی احساست را

دوستی هستی برای تمام اثیری ها

میدانم خسته شدی از آمدن و رفتن

روزگار چنین است

سراسر ناشکیبی است

بزرگواران در تاریخ اینگونه بودند

و تو نیز فصلی شدی در تاریخ دلتنگیهایم

و این تو هستی که میشوی سر فصل یک شعر

یک شعر به نام دوست ...