شاید اگر زندگی زیبا بود

بخاطر شقایق ، زندگی را میشد لمس کرد

اما اینجا ...

نه محال است

گرچه نزدیک است دیدار از روی ماه آزادی

اما این غم اکنون آخرین امیدم را میسوزاند

شنیدم آسمان پشت خانه ی من آبی است

شاید به همین دلیل باران بر این ویرانه نمی بارد

کودکان با حسرت میگریند  

و زنان مویه سر میدهند

این است سرگذشت ما مرگ در فنا ....

شاکی شدیم

از این روزگار

از مرام این مردم

خسته بودیم خسته تر شدیم

اکنون عاصی هستیم عاصی تر هم میشویم

گریزی میزنیم

به فصل اول سرگذشت

بله همین جا بود

ما از اول تنها بودیم

هرچند این فاصله مبهم است اما به راستی اگر این فاصله نبود تمام هستی لایق پرستش نبود ؟! 

                                       جرأتی برای ماندن

و چند ثانیه وقت اضافه برای جان کندن ...

کسی چیزی نمی پرسد وما فراموش می شویم

ما مهلت روزگاریم ...

شاید اگر جرأتی برای ماندن بود 

                                        و پناهی برای به یاد آوردن

و حتی چند ثانیه برای جان کندن....!

فراموش کن بگذار مرگ از خاکسترت بروید .

(نویسنده : ناشناس )